Het heeft even geduurd voordat ik weer energie en los van mijn emotie, een berichtje kon schrijven, je vliegt in een tijdsbestek van 24 uur, van de ene naar werkelijk compleet andere wereld. Ik heb de eerste 4 dagen in Zimbabwe alle kunstenaars bezocht, beelden ingekocht en ze verteld dat ik naar 18 jaar volgend jaar ga stoppen met de beeldentuin. Sommige konden hun emoties niet in bedwang houden en moesten huilen en ik begreep dat het niet alleen om de verkoop van de beelden ging, maar vooral om mijn steun en begrip voor hun situatie. Dat viel me zwaar, maar ik wilde ze het toch persoonlijk komen vertellen. Op zondagmorgen 6.00 uur ben ik vetrokken naar Tengenenge wat ca 4 uur rijden is, heen en terug, in het dorp Mvuwri (zeker 50 kilometer voor Tengenenge) hadden we een grote voorraad maïsmeel kunnen traceren, die we ook daadwerkelijk hebben kunnen kopen. Achteraf hebben we heel veel geluk gehad, daar de zending voor iemand bestemd was, maar ze het stiekem aan ons hebben verkocht, omdat ik contant kon afrekenen zeggen ze dan in Zimbabwe, twee pick-ups stonden voor ons klaar, en binnen 30 minuten konden we verder rijden op weg naar Tengenenge. Wat nog ca. een dik uur is, omdat de wegen niet verhard zijn. Binnen een half uur nadat ik aan kwam, waren alle kunstenaars met hun families naar het plein gekomen en gingen rustig zitten om te kijken wat er ging gebeuren. Vrouwen en kinderen aan één kant en de mannen samen aan de andere kant. Ik heb een speech gehouden, die vertaald werdt door Seda in Shona. Ik heb ze eerst bedankt dat ik jaren hun vetrouwen heb gehad, hun beelden heb mogen kopen, en de vriendschap die ik van hen heb mogen ontvangen. Maar het nieuws dat ik ging stoppen sloeg in als een bom. Ik moet eerlijk zeggen dat ook bij mij de tranen over de wangen liepen. Ik weet dat ze honger lijden en om niet hun waardigheid aan te tasten heb ik de maismaal als afscheidscadeau aangeboden. Ze stonden op en gingen in lange rechte rijen staan, om me een hand te geven en te bedanken, voor alle jaren trouw, mijn opbouwende kritiek als de beelden niet voldeden aan het niveau die ik van ze gewend was, maar vooral voor 2008, toen ik een voedseltransport heb gedaan, toen ze werkelijk dood gingen van de honger. Ja, daar stond ik, met mijn grote mond, dat ik ze het wel even zou vertellen dat het mijn laatste keer was. Even heb ik getwijfeld of het wel goed was wat ik deed, maar mijn besluit stond en staat vast!! Ik heb wel prachtige beelden ingekocht, het was alsof er meer en bijzondere beelden waren dan andere jaren, de collectie is wereklijk van een heel hoog niveau, gelukkig maar, dan kan ik deze zomer nog voor de laaste keer genieten van de beelden. De volgende dag vertrokken we naar ons project “Chengeta school” om de 80 voetbalpakje te brengen, maar helaas de school was nog gesloten, het is hun zomervakantie, ze starten pas op 15 januari, ik heb de voetbalpakjes achter gelaten bij Phil en Lorraine Dobinson, die ze gaan afleveren en zorgen dat we foto’s krijgen als de jongens in actie zijn tijdens een voetbal wedstrijd. Ik wil nogmaals iedereen bedanken die ons heeft gesteund zowel met sponsoring en al die lieve berichtjes op facebook, jullie hebben geen idee hoe je dat steunt en je de moed en kracht geeft het te kunnen doen. We hebben weer zoveel ellende gezien en gehoord, en zoveel tegenstellingen heel heel rijk, dure auto’s, geweldig, mooie grote beveiligde huizen, karren vol met eten in de supermarkt te Harare (onbetaalbaar hoger dan onze prijzen), krotten, mensen in vodden, kinderen zonder schoenen die lopend soms 15 kilometer naar school moeten lopen, kinderen liggend op straat uitgehongerd, zieke mensen die geen geld hebben voor medicijnen, en zo kan ik nog wel even door gaan. Iedereen is met zijn eigen leven bezig en zien niet wat hij in zijn eigen land kan verbeteren. Het is een kromme wereld, vooral nu de verkiezingen weer voor de deur staan, zie je overal Road-Blocks door de politie, mensen worden alweer inelkaar geslagen en geïntimideerd. Maar ze weten het allemaal, als er verkiezingen komne, zal niemand zijn mond meer houden en zullen ze3 massaal op Morgan Tvsangarai stemmen. Laten we hopen dat er snel iets veranderd in dit prachtige land. Dit alles gaat je niet in koude kleren zitten, ik zal dan ook de Bernard Matemera Foundation blijven steunen, door middel van op een andere manier fondsen aan te werven en hoop dat er nog meer mensen zijn die Zimbabwe en vooral de kansloze mensen daar blijven steunen.